Wracam tutaj po cichu każdego dnia, jednak nie ma tu nic, co zatrzymałoby mnie na dłużej. Jestem w tym miejscu, które opuściłem. Wieje w nim pustką i być może zniechęceniem po wydarzeniach, które miały miejsce na tym blogu. Chciałbym zamknąć go na zawsze, jednak równałoby się to z wyrzuceniem do śmietnika dwóch miesięcy mojego życia... Myślę... Po co mi trzy blogi? Na pierwszym już dawno przestałem uwalniać myśli, drugi opuściłem, a trzeci... Może to właśnie na nim zamknąłem się w całości, może mimo swej brzydoty i braku szablonu, to on przyciąga mnie najbardziej... Coś w tym jest.

Ciekawi mnie co jeszcze się stanie? Dziwne nie? Całkiem niedawno pisałem, że jest nieźle, a teraz jest po prostu źle. Straciłem nadzieję, albo raczej zrozumiałem jaki naiwny byłem. Nie potrafię tylko zrozumieć "dlaczego?" Koniec snu, witamy w prawdziwym świecie, gdzie magia nie działa... A szkoda...

Przepraszam wszystkich stałych bywalców, było mi niezmiernie miło gościć Was tutaj. Ale popełniłem zasadniczy błąd, nie powinienem był dopuścić do tego, aby ktokolwiek dowiedział się o istnieniu tego bloga. Chodzi mi o jedna konkretną osobę. Tak o Tobie mowa. Nie możesz tak po prostu pogodzić się z faktami?

Blog umarł nie ma w nim już śladu Ducha.

Dowiedziałem się, że mam spojrzenie zbitego psa, a byłem przekonany, że posiadam 'syndrom uśmiechniętego oka' zresztą cała analiza moich fotografii była niezwykle wnikliwa. Być może nawet trafna, tylko sam już nie wiem... Jaki wzrok, właściwie ma zbity pies?

Zmęczony, ale nadal w dobrym humorze. Szczerze mówiąc chciałbym być facetem, który zna się na wszystkim, ale nie jestem. Miałem do wykonania zadanie, z którego wywiązałem się, lecz chciałbym zrobić coś więcej, inaczej, mieć możliwość stworzenia czegoś, co byłoby tak uniwersalne i ponadczasowe by pozostało długo po tym kiedy mnie już nie będzie. Coś co sprawiłoby że poczułbym się spełniony, jednak do tego uczucia wiele mi brakuje.

Zapominam o niedoświetleniu organizmu, zażegnałem chwilowo apatię. Dziś jedziemy z przyjacielem nad morze, muszę zrobić reportarz - między świtem, a zachodem słońca. hmm świt zrobimy dopiero jutro rano, bo dziś już się spóźniliśmy, ale zmontujemy to, tylko ciii, nikomu nie mówcie.

Znowu dopada mnie pustka i niezadowolenie, niby wszystko jest w porządku, a zachowuję się jak stary zgorzknialec. Do tego dochodzi niska samoocena, słabe widoki na przyszłość, ogólne zniechęcenie i inne problemy. Chciałbym być kimś innym, na trochę zamienić się życiem, a niestety czeka mnie walka oko w oko z tą pustką i prawdą. Brak mi światła i słońca...

 Wpis usunięty :)

Im bardziej potrzebuję odnaleźć coś autentycznego, prawdziwego, tym bardziej czuję się opuszczony i samotny. Chyba jestem jak orzech - twardy do zgryzienia, albo do zrozumienia, albo... Ciężko jest przeniknąć do wnętrza mojej skorupy.

Dlaczego kobiety wolą blondynów o niebieskich oczach ? A co z brunetami, szatynami i rudzielcami, okularnikami, niskimi i wysokimi, szupłymi i szczupłymi inaczej ?